9 ~ It’s like the wheel inside my head is working in reverse

Budzę się w środku nocy i nie wiem co dalej robić. Nie czuję się zmęczona na tyle, aby kontynuować spanie, ale też nie mam ochoty ruszyć się poza łóżko. Biorę do ręki telefon i piszę SMS-a do Robbiego.

"Hej Robbie.

Przepraszam, że tak się stało. Powinieneś dowiedzieć się pierwszy."

Zatrzymuję się na chwilę.

"A z resztą, czy w ogóle powinieneś wiedzieć." - podsuwa mi mózg, ale tego nie zapisuję.

"Możesz być pewny moich słów, gdyż z Jordanem nic mnie już nie łączy. I nigdy to nie było nic więcej niż pocałunek."

Mrugam kilka razy oczami. Owszem, byliśmy razem, ale nigdy nie tak jak powinniśmy.

"Chociaż nadal go kocham, to my musimy być razem." - dopisuję, ale po chwili kasuję ten fragment.

"Kocham Cię i chce spróbować zaznać prawdziwej miłości przy Tobie. Proszę, nie gniewaj się już i odpisz."

Kilkam wyślij i odkładam na bok urządzenie. Kładę się na boku, przymykam oczy, ale nie mogę zasnąć. Kręcę się z boku na bok i ciągle myślę o wiadomości wysłanej do Pickera. Czytam ją jeszcze raz i znów nasuwają mi się te same myśli.

To jakby kierownica w mojej głowie pracowała odwrotnie.

Pokochałam Robbiego całym sercem, a mózg upiera się, że nie. Pogodziłam się z rozstaniem, ale ciągle myślę co by było gdybyśmy się z Jordanem zeszli.

Wstaję, obchodzę cały pokój i przysiadam na brzegu łóżka. W tym momencie rozlega się dźwięk SMS-a.

"Re, jest późno. Proszę porozmawiajmy jutro, na spokojnie. Przyjadę oddać twojej mamie zapasowe klucze, to się spotkamy. Śpij dobrze, mała weganko :*"

Uśmiecham się lekko. Dodał na końcu emotikon całuska, więc może jednak coś czuje.

- Kocha Cię, zrozum to. - mówię sama dla siebie, przytulając telefon do serca.

Chwilę później spokojnie zasypiam.

Otwieram oczy i spoglądam na zegar. Jest chwilę po 8. Wstaję i od razu zaglądam do szafy. Wybieram krótkie spodenki, a do tego luźną koszulkę i idę do łazienki. Biorę szybki prysznic, kręcę włosy na lokówkę i robię make-up. Chcę wyglądać dobrze, kiedy przyjdzie Robbie.

Schodzę do kuchni, gdzie cała rodzina siedzi już przy stole i je.

- Hej Rena! - woła Nia, jak tylko mnie zauważa. - Przygotowałam Ci vege-bułeczki i sałatkę warzywną oraz sok ze świeżych owoców.

- Dziękuję. - uśmiecham się do niej i siadam obok.

- Widzę, że już Ci lepiej... - zaczyna mama. - Tak ślicznie dziś wyglądasz... - dodaje, zaczesując mi opadający lokowany włos za ucho.

- Zdecydowanie lepiej. I dzięki. To dla kogoś specjalnego. - odpowiadam i zaczynam jeść.

W tym momencie rozlega się dzwonek do drzwi.

- Otworzę. - oznajmia tata i rusza korytarzem. - To znowu Ty!? - wydaje się zaskoczony. 

Wyglądam zza rogu i zauważam Pickera. Ich spotkanie nie skończy się dobrze.