10 ~ They say insanity is doing what you’ve done before

Podczas śniadania rozlega się dzwonek do drzwi.

- Otworzę. - oznajmia tata i rusza korytarzem. - To znowu Ty!? - wydaje się zaskoczony.

Wyglądam zza rogu i zauważam Pickera. Ich spotkanie nie skończy się dobrze.

- Przyniosłem tylko klucze. - odpiera, podając mu przedmiot.

- Tylko... Tylko... - burczy ojciec pod nosem. - Mógłbyś się raczej zainteresować swoim dzieckiem, a nie! - policzkuje go.

Nie mogę już tego znieść, więc robię krok do przodu.

- Dość tato. - kładę mu rękę na ramieniu. - Myślę, że to sprawa tylko pomiędzy mną a Robbiem. - dodaję i spoglądam na chłopaka.

- Rena ma rację. - wtrąca się Nia.

- Jak zawsze... A potem ryczy po nocach. - tata jest uparty.

- Nie wiem czy to miałoby sens. - mama staje na środku. - Jesteś nic nie wartym śmieciem, wiesz? Nie zasługujesz na nic, więc odejdź. - popycha Robbiego do wyjścia.

- Mamo! - oburzam się i chwytam Pickera za rękę.

- Nie Pyrena. Odpuść go sobie. - odsuwa mnie od niego. - Powinnam Cię była wczoraj zabić, ale nie... Głupia dwubiegunowość akurat miała ochotę na bycie miłą. Nigdy nie przestanę tego żałować! - wyrywa z dłoni Kenny'ego klucze.

- Wiesz co sąsiedzi o nas mówią? - Nia staje pomiędzy rodzicami, a mną trzymającą Robbiego. - Mówią, szaleństwo robi to co skończyłaś wcześniej...

- O co jej chodzi? - szepta mi na ucho Picker.

- Nasza matka jest chora psychicznie i zdarza się, że zachowuje się głupio. Już raz próbowała zabić kogoś... Właściwie, to chłopaka Nii. Obiecała, że z tym kończy, że będzie się leczyć, ale jest coraz gorzej... Dlatego tak mówią. - wyjaśniam mu szeptem, podczas gdy siostra próbuje uspokoić rodziców. - Wiesz, lepiej będzie jeśli wyjdziemy gdzieś indziej porozmawiać. - proponuję.

Chwilę później siedzimy w salonie chłopaka, popijając ciepłą ziołową herbatę.

- Więc... Nie wiem od czego zacząć... - Robbie spuszcza wzrok na podłogę.

- Może od zwykłego "przepraszam"? - sugeruję.

- Masz rację. - chwyta moją dłoń. - Przepraszam Pyrena.

- Co dalej z nami? - pytam, patrząc mu w oczy.

- Nie wiem. To trudne. - odpiera.

Ma rację. To trudne. Znamy się krótko, niezbyt dobrze, ale stało się jak stało.

- Wiesz… Możemy spróbować stworzyć rodzinę, jeśli tylko będziesz chciał… - proponuję.

- To dobry pomysł, wiesz? Chciałbym być z Tobą tak jak nie byłem. Po prostu… Cała ta sytuacja z Jordanem w sklepie… Nie wiedziałem co myśleć. Poczułem się oszukany, zdradzony… Przepraszam, że nie chciałem Cię potem wysłuchać. Przepraszam. - szepta.

- Ja też przepraszam… Nie powinnam wtedy tego odwzajemnić, zwłaszcza wiedząc, że jesteś tam i coś miedzy nami iskrzy. - przybliżam się do niego.

- To twój były, niełatwo przecież zapomnieć. Jest okay. - mówi ściszonym głosem. 

- Ale chyba mi już przeszło… - dodaję ze śmiechem i delikatnie muskam jego wargi. - Kocham Cię, Robbie...