7 ~ Start to see, that you and me are only guaranteed to crash and burn

Następnego dnia postanawiam porozmawiać z Robbiem.

- Hej. - rzucam, gdy tylko zauważam go w kuchni.

Chłopak nic nie odpowiada.

- Robbie, hej! - macham mu ręką przed twarzą, ale on dalej nie reaguje. - Ej! - szturam go w bok.

- Rena, daj spokój! - odpycha mnie i wraca do krojenia pomidora.

- O co Ci chodzi, Picker? - pytam, siadając na blacie.

- O nic. Nie widzisz, że jestem zajęty. - odburkuje i wrzuca warzywo do miski.

- Taaa, jasne. - przewracam oczami. - O coś jednak chodzi, przyznaj... Wczorajsza sytuacja z Jordanem, co? - kontynuuję.

- Nie i weź już nie wymyślaj! - podnosi na mnie głos.

- Chciałam pogadać, ale chyba się nie da. - stwierdzam i wychodzę.

Zamykam się w swoim pokoju i kładę się na łóżku. Wpatruję się w sufit, rozmyślając o co tak właściwie mu chodzi, a pojedyncze łzy spływają po moich policzkach. W pewnym momencie do sypialni wchodzi Nia.

- O jeny, co jest? - siostra szybko podchodzi mnie przytulić.

- Nic takiego. Przejdzie mi. - zbywam ją. Nie chcę obarczać jej moimi sprawami.

- Okay, ale zawsze jeśli coś się będzie działo, mów. Od tego tu jestem. - ociera moje łzy.

- Dziękuję. - szeptam i uspokajam się przy niej.

Aż do soboty codziennie próbuję przeprosić Robbiego, jednak na marne. Picker jest cholernie uparty.

- Dziś wracają rodzice... - oznajmia rano przy śniadaniu Nia.

- Przygotować specjalną kolację, tak? - upewnia się chłopak.

- Dokładnie. - przytakuje mu Ni.

Siedzę przy stole i mieszam bezglutenowe płatki z mlekiem kokosowym i borówkami. O ile siostra ze mną rozmawia, R traktuje mnie jak powietrze. Przy każdym pytaniu zwraca się tylko do Nii i udaje, że nie słyszy, gdy coś do niego mówię.

Po posiłku siostra wychodzi do sklepu, kupić dla rodziców jakiś drobny prezent, a ja zostaję aby pomóc Robbiemu sprzątać.

- Czemu się tak zachowujesz? - pytam, podczas zmywania naczyń.

- A co Cię to obchodzi. Jutro już się nie zobaczymy. - odburkuje i odkłada talerz do szafki.

- Idiota. - rzucam i podaję mu mokrą szklankę.

- Sama jesteś idiotką. - odpowiada mi równie złośliwie. 

- Nie wiem o czym myślałam... I kiedy zacznę widzieć, że Ty i ja jesteśmy zagwarantowani tylko do rozbicia i spłonięcia... - wzdycham, wycieram ręce o uda i zostawiam go z tym wszystkim samego.